Bilgisayar Destekli Öğretim

Butterworth ve Laurillard (2010) diskalkuli ve matematikte düşük başarılı öğrencilere yönelik tasarlanan dijital müdahale programlarının; öğrenciye, eğitimcilere ve araştırmacılara yönelik belirgin birçok faydasının olabileceğini dillendirmişlerdir. Aşağıda öğrencilere yönelik dijital müdahalenin faydaları aktarılmaktadır.

Uygulama odaklıdırlar: Bir defa tanıtıldıktan sonra öğrencilerin kendi başlarına kullanabildikleri dijital programlar denetimsiz bir şekilde tekrar eden uygulama fırsatları sağlar.

Yaştan bağımsızdırlar: Basit ara yüzler sayesinde uygun uyarlamalar ile matematikte problem yaşayan yetişkinlerin de programdan istifade etmeleri sağlanabilir.

İhtiyaca yöneliktirler: Fare ve klavyenin kullanımı ile dijital nesnelerin manipülasyonu, fiziksel objelerin örneğin avuçlar dolusu kartların kullanımından daha kolaydır.

“Hangisi Daha Çok” isimli materyalin ekran görüntüleri

Anlamlıdırlar: Sanal ortamlar somut dünyada mümkün olmayan soyut ve somut ilişkilendirmeyi gerçekleştirebilirler. Örneğin öğrenciler 1-10 aralığında olan bir sayı doğrusunu yakınlaştırarak ondalık sayıları keşfedebilirler

Özeldirler: Dijital programlar sonsuz bir sabra sahiptirler, tehdit etmezler. Öğrenciye geri dönütte bulunurlar. Tüm bu özellikler güçlük yaşayan ve normal sınıflarda tekrar tekrar yenilgiye uğrayan öğrenciler için çok değerlidir.

“Ne Kadar Çok” isimli materyalin ekran görüntüleri

İlkokul matematiğini geliştirmeye yönelik araştırmalar bilgisayar destekli sayı algısı (niceliksel çokluları işleme veya sayı doğrusunda sayıların yerlerini belirleme) eğitiminin ve yine alan geneli bilişsel becerilerin (İşleyen bellek gibi) eğitiminin matematik başarısını arttırabileceğine dikkat çekmişlerdir (Kuhn ve Holling, 2014).

MÖG yaşayan öğrencilere yönelik yapılan birçok çalışma, öğretici oyunların ve bilgisayar destekli öğretimin bu öğrencilerin matematik performanslarını, motivasyonlarını arttırdığını ve matematiğe dair olumlu tutum geliştirdiklerini göstermektedir (de Castro ve diğerleri, 2014; Desoete ve Praet, 2013; Räsänen, Salminen, Wilson, Aunio ve Dehaene, 2009; A. J. Wilson, Revkin, Cohen, Cohen ve Dehaene, 2006).

Kaynak:  Yılmaz Mutlu-Doktora Tez Çalışması